Het Volk God's, Menschenharten

121

liep naar de Oosterdoksluizen, haalde over de brugleuning, bij den Visch-afslag, eerst diep adem in het grenzenlooze. Hier ontstond in hem een stiller beleven dan op het slaperige College. Het zeeachtig־ zilte van bolle bries en water, zuiverde zijn longen binnenin.

Het IJ nevelde en tintelde in den nog vroegen, zonnigen Octobermorgen open. Boven rangeerterreinen zag hij trein-stoom zonbeschenen opwolken als een dampende tooverij. Het bonsde in Uriël van blijheid en geluik. God-god, wat was hij dol op Amsterdam; op het oude en op de mooie architectuur in het nieuwe Amsterdam, al daverde er géén wereldstad-gewoel. Dat had hem in de familie toch niemand op het hart gebonden... Amsterdam, zooals nü aan het opene IJ, was hem Breitner, Breerö en Rembrandt op hun best. Dat licht, dat hooge, ijle, schijnsels-uitschietende herfstlicht met opvlammingen over asphalt-kleurige rompen, boegen, pijpen en dekken, verstomde hem. En turksch-blauw, flikkerend en fonkelend water er onder: één verzwelgend visioen. Telkens weer dacht Uriël aan Breitner, den gigantisch-koortsigen stadsziener. Uriël ging teloor onder den geweldig-overkoepelenden herfsthemel boven het IJ. Hij verzonk onder het onomspanbaar •gewelf, onder het mateloos luchtblauw, als tintelend-hel email, waar wolkgevaarten, lijk grillige werelddeelen, louter zilver, doorheen dreven of statig weer, als glinsterende galjoten en smaldeelen, uit wégzeilden. In de verte, aan den einder, onder het electrisch-brandend vervloeien van gouden glans en saturnrood over levend water; tus-schen befloerste dokken, donkere opslagplaatsen en scheepswerven, herbegon een nieuwe wereld. Links, de Nederlandsche Scheepsbouw-Maatschappij, met het plassige schitteren van wisselend herfstzonspel;