Het Volk God's, Menschenharten

120

toch een beetje buitensporig... Zij zou loopen in een donkerwijnrood manteltje, met donkerrood hoedje en een dóódsimpel zwart bontje om den langen hals. En bijna precies zoo was wonderbaarlijke Rebecca uit het avonddonker op hem toe-gewandeld...

De herfst zong in Uriël en de ultramarijne hemel droomde oeverloos. Overal bladeren-dwarreling en kraakgeruisch van zijn brocaten sleep. Er dampte al doorzichtiger waas achter glans, glans achter waas.

Vroeger speurde zwaarmoedige Uriël altijd nerf van vernietiging onder herfstkleurig schitterspel; kon hij duister wroeten in eigen narigheden of verdroomde hij het getij van zoete mijmerij en eenzaamheids-hunkering. Nu, met het jubelverlangen naar Rebecca in zich, verstierf alle weemoed om hem heen. In de wingerden zelfs speurde hij alleen vurigen wijnglans, die lokte, lokte...

In het college-lokaal, alles duf, akelig, saai. Profs spraken, ongeboeid nog door leerstof en gehoor. Uit handboeken bekend. Studenten verveeld, lui, gaapten... sloom!

Uriël, hall binnen, keerde onmiddellijk terug om nog even langs Buitenkant en Prins Hendrikkade, Centraal Station en breed-golvend IJ te slenteren. Vlammend-speelsch herfstlicht over schommelende schepen en zacht-deiniend water, tusschen beschaduwde sluizen en verre dokken. Drukke steigers en bestapelde viaducten, brachten altijd een zalig gevoel van reis-heimwee en felle hunkering naar onbekende landen in hem. Daarom dweepte hij als kind reeds met Jules Verne en de paradijsachtig-getooide fantasieplaatjes van zijn ״Wonderverhalen" vol natuurvolken.

De ontzaglijke Stationskap, met blikkering overal van ruiten; met haar koud-ijzeren welving, sneed ruimte en lucht van IJ en Ruyterkaai af. Maar Uriël