Het Volk God's, Menschenharten

DERDE HOOFDSTUK.

I.

Uriël was moe, maar bedwongen-wild, gelukkig. Hij holde den monumentalen huisstoep af en smakte met een ruk de zwaar-eiken middendeur achter zich dicht, dat het hooggepeilerde tuinhekwerk driftig trilde en de kleurige glaasjes-in-lood weerszij het poortgewelf, zacht mee-rinkelden.

Hans, de chauffeur, onder den wingerd bezig met Rozenheim's groote grijze auto, lachte tegen den jongsten huisknecht om meneer Uriël's plotselinge aarzellooze beslistheid.

Zacht spottend grinnikte hij:

— Als-je-me-nou!...

Octobermorgen. Een teer-ontgloeide herfstspheer. Overal, tusschen stammen en takken, groengouden pauwglans. Het Museumplein lichtte breed-cirkelend-in-zon en het vér-uitbochtende grasveld van d'Amster-damsche IJsclub geleek een laat-bloeiende zomerwei. Natte, pas gemeniede lantaarns verrezen als slanke vuurbakens in den vochtgouden ochtend. Het herfstlicht zélf zong.

Tien uur... Zoo opgewekt was stille Uriël zelden naar college gestapt. Vanavond zou hij Rebecca ontmoeten en uren lang met haar saamblijven. Hij liep in liefde-verlangen, bevend van vreugde. Zijn nichtje had hem heelemaal verbijsterd en begoocheld. Van zoo iets onbewusts, zoo iets verinnigd-zachts en heftigs tegelijk, vermoedde hij het bestaan niet. Hij zou houden, had Uriël al op het Gym zichzelf gezegd, van een heel eenvoudig, nobel-eenvoudig meisje; slank en mooi en