Het Volk God's, Menschenharten

117

lichte oogen gloeiden in azuurglans. Neen,... zoo zelf-versmeten had Hoeyendos, Rozenheim nooit gezien. Minnie zelfs keek sneu als een roomsch weesmeisje. Jacob Andriessen lachte, maar zijn oogen geleken donkere lichtbollen, onder het roekeloos-versmoorde hoesten van het schokkend-ingekrompen lichaam.

Uriël voelde een zachte tevredenheid, dat hij zich geweerd had tegen al het overrompelend-opsnijdende en wilde. Hij leefde eenmaal in dit milieu. Er moest toch van al dezen spot, haat, wiroik, geestdrift, woeling, een zekeren invloed uitgaan. En dien verlangde hij wel te ondervinden, wanneer hij zich zuiver en scherp bewust werd dat hun inzicht, hun geest, hun mensche-lijkheid zooveel hooger grepen dan zijn inzicht, zijn geest...

Rozenheim bedankte even later koel-hoffelijk al de gasten voor hun moeite, hun belangstelling, hun zelftucht. Het klonk een weinig ironisch. Uriël concludeerde, dat er blijkbaar evenveel vóór als tégen oprichting van een tijdschrift bestond, maar dat hij na kort overleg met Tillema, onherroepelijk van een nieuwe orgaan-stichting afzag.

Er volgde knetterend, grillig dispuut; onstuimig geklots en tegengeklots van protest en instemming, op een rhythme van sitaan en vallen.

Minnie had weer reuzelol in alles... Een éénigen zeur vond zij Jacob Andriessen.

Freule, in de zwarte tafzij, wuifde met haar zakdoek naar Hoeyendos. Leuke knul. Eenige ׳knul. Onbedaar-lijk-grappige knul!... Een zwakke geur van kamperfoelie ontwoei haar kleeren. Romantische levensverlokking vlak in de buurt... Hoeyendos waaksch!

Tillema Lubbers gluurde. Stug nam hij het woord en verklaarde nadrukkelijk in te stemmen met Uriël.