Het Volk God's, Menschenharten

114

en Studenten-Vredesactie. Het regende ״zedelijk-maatschappelijk"...

Maar ook gepagodiseerde Van Haaften herbegon op religie te schimpen, op Gods-kwijlers te spuwen, als een baliekluiver, en heftig over zijn jeugdigkalend kruintje te wrijven. Zijn kop-accu was nog niet leeggepraat. De vroedvrouw-handen van Branders schoten weer telkens tusschen woedende disputeerders omhoog. Hij eischte beginsel-verklaringen...

— Krijgt ge van Restaurant-Kraak, per menu.......

gierde een hongerige tweedejaars.

Jacob Andriessen, van toorn opgevreten door Van Haaften's laatdunkende woorden, hoestte griezelig-rochelend, alsof hij bloed ging spuwen. Beklemmend rook hij het college-lokaal. Zijn assyrische lippen trilden. Hij kón niet spreken.

Welhaast onverhoeds nam Uriël, grauw-wit van gesmoorde ontroering, het woord. Hij had nog geen boe of ba gezegd.

Tillema sprong naast hem, toen hij den schunnig en treiterkop van Van Haaften zag opgrijnzen. Ook anderen drongen saam. Bliksems uiïg vonden zij zelfs het geval, nu Uriël uit zijn tent scheen gelokt.

— Lui, ooren spitsen!...

Onbekommerd rechtte Uriël den a-student Van Haaften tegen zijn duivelsche negatie van alles, zijn bandelooze ondermijningswoede. Het luidruchtige gezelschap werd zoetjes-aan heel stil. Al het gezwets, ■— beweerde Uriël met beverig-zachte stem, — al het verwarde, rauw-theoretische, onrijpe redekavelen over liefde, libido, kunst en literatuur, over Goethe en Bach, over post-impressionisme en expressionisme, over „scheppend initiatief" en dancings en cubisme, liet hem ijskoud... Voor hem bleven de grooten tóch weergaloos. Het dazend-afbrekend, bizarre gebral over reuzen, zou zichzelf wel straffen. Iedereen mocht