Het Volk God's, Menschenharten

112

reerde jubelgekke krenkers en beleedigers, die slag op slag, in duizelende verwarringen, zelf aemechtig neerzonken onder het werelddrama.

Ook in het groepje van hyper-democraten en hyper-nationalen, hier op Uriël's kamer, wrong een heilig worstelen, een ethos zich door het schimpend-carica-turale heen. Al scholden zij op den blikken philosoof, den Goethe-Faust, die zoo slap wortelde in den oerFaust. Er was en bleef altijd congruentie in drang en aandrift; ook al joegen zij avonturen na als op een film. Maar vunze viespeuken, boemel-idioten en gore lammelingen, meedoogenlooze schetteraars en verblinde brieschers over art pur, over nieuw rhythme en

statisch en dynamisch vormgevoel____ neen, dié kon

Tillema niet luchten in hun valsche legitimiteit, grinnikend en grijnzend om hun faam van bloeddorstige raddraaiers, naar wien door hysterische opscheppers Messdaansch en apocalyptisch werd uitgekeken, terwijl zij nauw de woorden Job en Satan konden spellen. Zij bleken, in nuchtere uren, nog niet meer dan triest-beklodderde uithangborden van het meest onbe-grepene, obscuur-verwerkte deel in Freudiaansche en Nietzschiaansche theorieën, of kreupele nastrompe-laars van Paul van Ostayen's vrij rhythmus. Zij bleven de putjesscheppers van droom- en mythe-psycho-analyse en de spektakelende livrei van het levens-vergiftigste element in heeren- en slavenmoraal. Zij waren een teleurstellend of klinkklaar mengsel van onterfde mystiek, immoralisme en verwilderd pantheïsme; van laf individualisme en overkookte daemo-niek; van een geestes-neurasthenie en een braak-zuchtigheid, die den waanzin praaiden, om de ״genade" te kunnen bespuwen. Neen, Tillema verdomde het. Hij zou Uriël ontraden, een tijdschrift mee te helpen stichten met al die potserige halfbloedjes.