Het Volk God's, Menschenharten

109

aard, hunkerden naar nieuwe scheppingsvormen in poëzie en proza. Maar voor Tillema bestond het grootsche, het alle leven sspanningen-omgrijpende en tegelijk bedwingende, onder de jongeren in de verste verte niet. Geen zonnewijzer, geen dramaturgisch genie, geen cyclopen'bouwer van epische verzen; zelfs geen fantasmagorisch lyricus van hoogere ordening bloeide uit. Wél klonk en zong er nieuw proza, nieuwe poëzie. Hij hoorde wel nieuw rhythme, nieuw metrum, o prachtig, geweldig en stormend bij enkelen, maar toch was het nog ver onder wat Gorter, wat Leopold, wat Kloos in den begintijd hadden geschapen. En Vondel bleef nog even hoog en almachtig boven hen uit, zelfs in oude rijmschema's en bekneld-jambische vormen... Het aantal ״creatieven", — wegdrijvende vlondertjes in een kolk, — drong verbijste-rend-druk op, maar voor hem weergalmde er te veel hol geschreeuw. Er was te veel armzalig, stuntelig en uitbundig gekwijl over eikaars arbeid; té veel inkt-spatterij om de hymne van allerlei plannen heen. Jeugd-overmoed en paranoia schakelden zich saam. Diep sociaal bewustzijn ontbrak. Zij plantten boven communisme, boven socialisme, boven Gortersche literatuur-criitiek op '80, boven de Verweysche dichter-leer, hun Ik-vlagje, met schel geflapper. Schooierige nieuwlichters en vermomde misdadigers als Van Haaften, hyper-modernisten, quasi-revolution-naire diplomaten, opgezette tijgers, waren het schimmeligst bederf, waar geen kamfer tegen ingeblazen en over uitgestrooid kon worden. Want heesche, tuchtelooze bruller Van Haaften, — die zich waande een klaroenenden Titan, — had nog bete, kriebelkoort-sige naapers onder baldadige en dikdoenerige jongeren, godbetert! Als Senaatslid van het A. S. C. had Tillema al een poos terug, — laatst op een Corpsbal, — willen ingrijpen. Maar klitgrage almanak