Het Volk God's, Menschenharten

106

samenleving zouden vertegenwoordigen. Het was een mak gedoe, ׳hen insipide reactionairen te schelden, zich verzettend tegen iedere vrijere cultuur en volks-groei. Het was wel goedkoop, ze uitsluitend te bekijken als stom-driftige slempers, pestbuilen van het kapitalisme, eigenlijk mora majoirum, fok-klaar voor een weerzinwekkende Burgerwacht-parade. Het was wel boertig, om ze in te halen als klieken van den chic, die met hun hersenlooze uiterlijke branie, groote bekken opzetten tegen ploerterij en ondergeschikten. Goddamn,... dat zou Tillema ook zoo kunnen zien, in zijn afschuw van proffenlikkers, stomme baretdragers, van kinkels, leegkoppige, vadsige zatten en halve garen. Maar de studenten, in hun jeugdopbloei, stonden er zelf buiten. Onder deze bungelende eere-wachten en senatoren-borsten konden later, stuk voor stuk, stoute vechters en vurige hervormers opstaan. Waren sectarische Gorter, utopische Van Eeden, ironische Tak, dolkspitse Meester Mendels; waren Troelstra, de Sannessen, Kleerekoper, Alberda, Wijnkoop, Van den Bergh, Van Ravesteyn, Ankersmit, uit hün academische rijen niet naar de ״rooden" overgegaan en hadden ook zij geen apostolaat gekozen zonder cummetjes?

Op deze achterlijke bourgeois-bende a priori te kotsen, was schelden op mogelijk machtig-rijpende toekomstkrachten van eigen volk. Want kwamen leiders van het socialisme in Nederland, niet uit diergelijke studentenhorden en avunkels? Ook deze sociale hervormers van later, hadden kringen geblazen uit Duitsche pijpen; hadden gekroegjoold, getennist, geflirt, gedanst, zich beklodderd; geheschen, getemp-teerd en in statiekarossen, met bepluimde paarden rondgereden en maccaroni-poëzie uitgeslingerd. Ook deze mannen hadden zich toen Iovivatterig overge