Mijn zwerftochten door Jordaan en Donker Amsterdam

gromt, toetert, krijt, zingt en gilt, en het verkeer jakkert door de hoofdstraten, met de hitsende snelheid en de verwarrende woeling en het veelstemmig gerucht en lawaai van een koort-sig-levende wereldstad.

III

Ach, vroeger, heel heel vroeger, — ik doorleef het nochtans met mijn verbeelding alleen, — klonk het schelle hoorngeschal onder de stille oude poorten en door de dommelende wijken, van de aanklepperende diligence! Hoor nog het arachtige bellengeklingel van de hijgende paarden, die rennend naderen en in woesten draf het logge ״roltuig" trekken. De trage trekschuiten dobberden zeurderig over de kalmspiegelende vaarten en lage kanalen. Het was het heerlijke, stille, intieme Amsterdam met de droomerig-door-loof-beschaduwde burgwalletjes van Kloveniers Doelen, waar de schutters eertijds saamtraden. Het was de stille stad van Achter- en Voorburgwallen, van oude Waaien, vergane bolwerken en schutsluizen. Het was de stad van geruchtlooze hofjes, de stad van de oude, peinzende, getopge-velde huizen en huizekes. Het was het Amsterdam van den breeden, goudmistigen Amstel met zijn boomrijke omstreken en blanke boerderijen; het

173