Studiën, tweede bundel

258 STUDIËN

al doorééngesmolten en het eene raakt ge niet aan of ge trekt het andere mee. Naief en uitgeslepen, ontstellend-open en misleidend-verdekt, meent ge hem onverhoed te kunnen betrappen op nuffige stijl-coquetterijtjes, terwijl hij u dan juist de naaktste ziele-plek toont, en op het moment dat ge hem uw hoofd toevertrouwt, gij zoudt zweren dat hij de felste biecht zal gaan doen, verschalkt hij u met fijne, spottende en halflachende zinnetjes, die u uit de omgeving van zijn ziels-geheim stilletjes weggeleid hebben. Zoo kan hij over eigen sentimenteel-zijn schrijven, op het moment dat hij in staat is te vierendeelen. En toch met een teeder accent, dat ge de waarheid in ieder woord voelt trillen.

Het is vooral de manier waarop Couperus van zich zelf verhaalt, van zijn voelen, droomen, die zoo heerlijk inneemt voor hem. Hij doet het zoo innig-suggestief, zoo, dat het u lijkt alsof ge het niet leest van letters, maar of hij het u vertelt, vlak met zijn gelaat bij uw gezicht, of zijn heele physieke wezen, in gebaar en stem, vóór u staat. Dat is een macht, maakt die korte kleine verhaaltjes in ,,Korte Arabesken" tot gebeurtenissen die léven. Want hoe schalksch heeft hij ons niet beet. Hij beweert b. v. dat hij zoo dol, dolgraag lui wil zijn, op het moment dat hij zich kramp in de vingers geschreven heeft en toch ondergaat ge de werkelijkheid van zijn lui-