Studiën, tweede bundel

208 STUDIËN

galg-dwarskruis en hij stottert nog naar den argeloozen voorbijganger dat hij de houtsoort onderzoekt. Hij bluft wel niet als de rolpens Falstaff in Hendrik de Vierde, maar zijn knobbel-lyriek vertoont toch bedenkelijke symptomen van grootheidswaan. Van Eeden is ijdel als 'n pinksterblom, hoogmoedig als een eikenkruin, reclamerig als een pinkpillen-manifest, gewisselijk slecht en zwak van geest, huilerig als een toegeknepen doedelzak, maar boven alles weer ijdel als een pauw, en al de lofwoordjes koesterend-vangend op zilvermos.

Arme Van Eeden, niet één uwer collega's bezit de ondeugd der ijdelheid, en die van hoogmoedig zelfgevoel. Lees maar wat, eenige dagen geleden, in De Tijd gezegd wordt over uw ouden vriend Kloos, door iemand nog wel die hem als literator zeer hoogacht.

Eerst noemt hij Kloos ,,ongemeen-verwaten" en zegt dan:

„Als rustig metaphysisch denker evenwel is hij slag op slag nog de beginnende schoolknaap, met veel, met heel veel, met onmetelijken zelfwaan; een schoolknaap die het echter danig heeft af te leggen tegen tallooze gelijkdenkenden met hem. Hij behoort beslist niet tot die banierdragers van het ongeloof, die eerbied afdwingen, althans door den diepgang van hun betoog, of de originaliteit hunner vinding. Maar wel bizonder en oorspronkelijk is de gaaf zijner ge-wichlig-doende manier, waarop hij met een opgestoken onderwijsvinger iemand de allergewoonste, de honderdmaal