Studiën, tweede bundel

MODERNE ZIEL EN OUD INSTRUMENT 183

't Goud maentje in mijn ruyten blaeckt

met vriendelyck gesicht,

ay, van haer soete licht

blyf ick nu swack en onbespraeckt. . . .

Dat wasser nu een vrome schyn

so vol eerwaerdicheyt

en lieve aerdicheyt

dat ick haer teedre strael wou syn;

Maer laes, ey laes, al ben ick schier

nayvrich op haer blonde vier,

't can myn swack hart slechts plaeghen,

'ck vermorw haer sonnlyck schyntje niet.... Och Heer, och God, wat een verdriet, wat commer in 't behaeghen....

dan zeg ik: dat klinkt zoet en lief. Hier keert zich geen onbesuisd woord. Maar onderzoek den intiemeren klank dier zangerigheid eens en wendt u naar Hooft, — naar het bekende:

Klaerke, wat heeft 'er je hartje verlept, Dat het verdriet in vroolyckheidt schept.

met de zangerige regels, als:

lustighjes, lustighjes, lustighjes gaet

Het waetertje daer 't tegen 't walletja slaet.

Dat fijn-teekenend beeld van dat watertje dat tegen 't walletje slaat! Hier is echtheid. Bij Van den Oever mist ge individueel gevoel in den klank, in het rhythme. Bij Van den Oever ontstaat on-