Studiën, tweede bundel

HET IVOREN AAPJE 163

Wilt ge eens weten op welke wijze deze Rupert spreekt, lees dan eens pagina 448. Rupert, onder den invloed van zijn tasterijen op de zachte vormen van het ivoren aapje, verhaalt. Met groote woorden kondigt Teirlinck aan:

״Geen wellust evenaarde de ontzaglijke suggestie die hij voor zichzelf had gewekt."

Hij verhaalt van een oud man, die naakt en zweetend liep in de gouden zon.

״Toen kwam met groot gedruisch een drom van menschen, roepend, op een stroom van bloed. En het bloed dampte wild, gelijk adems van brie-schende veulens".. . . ״Toen kropen twee magere schorpioenen gretig onder de oksels van den ouden man". ... En ״Toen was 't een veld van rozen en de voeten van den tierenden man staken in den malschen dauw die geurde. En hij danste, dolgekitteld, aldoor zijn teenen krullend, en zijn buik was glimmend en rond. Het gouden zwaard van den zomer zwaaide over den hemel!"

Deze laatste zin is verrukkelijk, een vondst van.... Teirlinck. Maar zoo beeldend praat in visioenaire wellustkramp, — Teirlinck spreekt van ״spasmodische zinschokken" — heer Sörge. En op dat taaltje fantaseert Teirlinck, in woorden beeldroes door, geheel Rupert ״an sich" loslatend, niets ziend dan zijn eigen dooreen-strengelingen van woord en visioen. Nu geeft

Studiën. 11