Studiën, tweede bundel

154 STUDIËN

mijne".... Ook dit nog: ,,We hebben malkander de hand gegeven.... en de kwade struiken hebben ons doen bloeden."

Ik kan helaas niet meer citeeren. Maar dit doodsbed is een zeldzaam theater-doodsbed, een ellendige tooneel-sterfscène, die geen óogenblik buiten de taal, het welsprekendheids-vermogen van Teirlinck zelf staat. Uit zulke „epische" tragiek kunt ge eerst voelen, hoe een begaafd schrijver door zijn subjectief vernuft, een werkelijk echt brok smartleven kan verminken tot opgeschroefde literatuur-proeve. Opzet, verloop, actie, doorwerking, taal, groepeering van dit hoofdstuk, ze zijn door en door rhetorisch-con-ventioneel, valsch-romantisch, door het vernuft-kunstige en artistiek-scherpzinnige in Teirlinck bepeuterd. — En alle figuren om dit sterfbed heen zijn opgezwollen van een valsche dramatiek.

Rupert Sörge, de hoofdfiguur, is de man van het Ivoren Aapje. Waarom leeft ook dit schepsel niet? Eigenlijk heel moeilijk te verklaren. Slechts dit: er is geen atmosfeer om hem heen van echt leven. Hij is een abstractie, een vertoog-wezen gebleven. Er is geen adem in hem, geen licht, geen schaduw, geen geluid óm hem heen. Ik wou dat even met het volgende verduidelijken. Kijk, als ik op een brandenden zomermiddag een donker station uitkom, dan zie ik, buiten de koele hal, daar dadelijk vóór mij, op mij af-