Israël onder de volkeren

214

des Jodendoms sloegen zij de hand. De ״Schulchan Aruch” heette verouderd, de Talmud werd met spot en hoon bejegend, ja, het Thorawoord, eenmaal door God van den Sinai verkondigd, kon geen genade in hun oogen vinden. Bjj de Synagogediensten.die zij o.a. in BerljjnenHamburginrichtten, weerklonk het onjoodsche kerkorgel en zongen ook vrouwen, soms zelfs niet-Joden, in het koor mede; voor het gebed werd niet meer de Hebreeuwsche, doch de Duitsche taal gebruikt; ja, sommigen gingen zoover, op Zondag den wekelykschen rustdag te vieren. In sommige plaatsen, waar de Synagogale besturen toegaven aan de wenschen der hervormingsgezinden, kwam het tot scheiding en ontstonden zelfstandige orthodoxe gemeenten. Anderzijds stichtten de hervormingsgezinden, voor wie de hervormingen der oude gemeente niet ver genoeg gingen, afzonderlijke reform-gemeenten. Zoo leverde het zaad, door de hervormers uitgestrooid, voor het Jodendom wrange vruchten op. A1b de voornaamsten onder deze onechte priesters en valsche profeten moeten Israël Jacobson (1768—1828), Abraham Geiger (1810—1874) en Samuel Holdheim (1806—1860) aangemerkt worden. In 1918 hebben de vrijzinnige rabbijnen een leidraad samengesteld, waarnaar zy het Jodendom verder denken te hervormen. Dat de wetgetrouwen deze plannen steeds krachtig bestrijden, spreekt wel vanzelf. Een aantal liberale Joden hebben in 1926 te Londen een congres gehouden, waar besloten is tot de stichting van een liberaal Joodsch wereldverbond.

De hervorming sloeg ook naar andere landen over; in Frankrijk, Engeland en Amerika verkreeg zjj veel aanhangers. In Engeland voeren de liberale Joden een zoo krachtige propaganda voor hun denkbeelden, dat de gematigd-orthodoxe opperrabbijn van het Britsche rijk, Dr. J. H. Hertz, zich tot een opzettelijke bestrijding genoodzaakt heeft gezien. Ook in Amerika verwijderen de liberaal-godsdienstige Joden zich hoe langer hoe meer van de Thora. Onder den invloed der