Israël onder de volkeren

156

bg vele niet-Joden de oude vooroordeelen tegen de Joden niet uitgewischt en zoo was ook de nieuwere tijd getuige van grievende beleedigingen, den Joden aangedaan en van feilen Jodenhaat, zich in verschillende vormen uitend. In het onbeschaafde Rusland natuurlijk op de meest ruwe wgze. Vooral de tijd van het Paaschfeest werd door de Joden in het rgk van den Czaar ieder jaar met vrees tegemoet gezien. Dan was het geen zeldzaamheid, dat het woeste gepeupel op de Joden losstormde, menschen doodde, huizen verbrandde en Synagogen verwoestte. In 1881 had de eerste Joden-slachting, te Elisabethgrad, plaats en deze werd in den loop der jaren gevolgd door ijselijke moordtooneelen te Kisjenef, Homel, Sjitomir, Bialistok en Siedlce, die de beschaafde wereld met afgrijzen vervulden; zoo vormde de geschiedenis der Russische Joden op het einde der 19^e en het begin der 20^e eeuw een aaneenschakeling van vervolgingen en plunde-ringen. En de regeering deed niets, om onze broeders te beschermen; integendeel, als door het wanbeheer der macht-hebbers de ontevredenheid der bevolking hoog gestegen was en oproeren dreigden te ontstaan, was het opwekken van Jodenhaat een geliefkoosd middel der regeering, om de volkswoede van haar zelf af te leiden en die te doen ont-vlammen tegen de onschuldige Joden; dan verspreidde men stukken, waarin de Joden werden voorgesteld als uitzuigers en landverraders, als de oorzaak van de ellende onder het volk en de rampen van het vaderland. Gewoonlgk werd het doel bereikt; de regeering kreeg voor een tgdlang rust, doch... ten koste van het goed en bloed der Joden. De Jodenvervolging, in het Russisch ״pogrom” geheeten, scheen een punt van het program der Russische regeerders.

Met de troonbestijging van Nicolaus II in 1894 scheen een verbetering in den toestand der Joden te zullen komen; de nieuwe czar verklaarde ten minste, dat het zijn streven zou