Erets Israël, Het Joodsche Land

156    ERETS ISRAËL

een werkzaam aandeel. En dikwijls was het zwaarste en het moeilijkste werk voor hem weggelegd.

Zoo was na Herzl’s dood Wolffsohn de aangewezen man om de moeilijke taak op zich te nemen, de Zionistische beweging tot verdere ontwikkeling te brengen. Hij aanvaardde die taak met een vasten wil, en vooral met volmaakte opofferingsgezindheid, die wel Wolff-sohn’s meest kenmerkende eigenschap is, en door welke hij zich dan ook zeker niet minder vrienden in het Zionisme verworven heeft dan zijn voorganger. Maar die vrienden maakten het hem vaak moeilijk genoeg. Aan den eenen kant zij, die steeds maar vooruit wilden en die geen geduld hadden een normale ontwikkeling van den loop der zaken af te wachten, verontrust als zij waren door de steeds toenemende ellende onder de Joden in Oost-Europa; aan den anderen kant zij, die van meening waren, dat niets in het Joodsche land mocht ondernomen worden, zoolang niet de gewenschte publiekrechtelijke waarborgen verkregen waren.

De eerste groep wilde desnoods ook zonder bijzondere rechtszekerheid maar steeds meer land in Palestina aan-koopen, er steeds meer Joodsche kolonisten heenzenden, bosschen aanplanten en allerlei ondernemingen op touw zetten, waartegen dan weer de andere groep, uit vrees dat zoo de grondgedachte van het Zionisme op den achtergrond zou raken, zich trachtte te verzetten. Maar Wolffsohn liet zich noch door de eene, noch door de