IOO
ERETS ISRAËL
ten doel stelden in korten tijd rijk te worden. Roth-schild werd van alle kanten bestolen; de onkosten groeiden tot in het oneindige en de kolonies hingen geheel af van het „bon plaisir” der administrateurs.
De kolonisten waren er spoedig toe gekomen om druiven te planten; ze hadden daarvoor de inheemsche soorten genomen, die in Palestina heerlijk gedijen. Ze wisten immers nog van dien éénen tros wijndruiven, dien twee mannen dragen moesten op een draagstok! Maar de administratie deed hen hun druiven uithakken en stelde er fransche druiven voor in de plaats. Naderhand bedacht men, dat, wanneer in de kolonies voornamelijk wijnbouw werd uitgeoefend, de fijnste wijnsoorten ook de grootste voordeelen zouden opleveren. En nu werden wederom de druiven uitgehakt om ze door nog betere fransche soorten te vervangen.
Daarbij beantwoordden de resultaten in geenen deele aan de verwachtingen. De kolonisten ontvingen voor hun druiven een door de administratie vastgestelden prijs. Maar men kon voor den wijn geen markt vinden en de kelders van de kolonie vulden zich meer en meer. Men was genoodzaakt den prijs, dien de kolonisten ontvingen, herhaaldelijk te verlagen en het was duidelijk dat het zoo niet kon blijven voortgaan. De fout was, dat men zich voornamelijk op den wijnbouw had toegelegd zonder te gelijkertijd zich ervan rekenschap te geven, dat, zoolang voor den wijn geen behoorlijke af-