De Lafaard

220

het bedrijf zelf gruwde hij; de oorlog dat was iets verouderds, het wapengevecht paste niet meer tusschen menschen, die besef hadden gekregen van het wezen des Christendoms.

Toen hij terugkwam in zijn dorp, liep hij fier, de borst hoog, maar zonder verwatenheid. Daar, in de verte, zag hij het vriendelijke dak der herberg, waar zijn toekomstige vrouw hem wachtte. Bij de kromming van den weg zag hij haar reeds staan, het goudblonde haar verguld door het zonlicht, het gelaat rozeblank en zij wuifde hem toe met de hand, waarin zij een bos blauwe korenbloemen hield. En nu kwam zij op hem toe gesneld, omarmde hem, kuste hem op het gebruinde gelaat, op de lippen en zij pakte zijn gewonden linkerarm en drukte dezen tegen zich aan. Hij voelde zijn borst zwellen, zijn bloed tintelen door de leden; eindelijk dan, had hij het doel bereikt, liep hij langs de ruischende korenvelden van zijn geliefd Hei-matland en aan zijn arm drukte hij de teeder beminde, de blonde dochter van het zoozeer beproefde, nu weergevonden Germanje.

Zij traden samen de woning binnen, hij met de muts en de borst door haar met korenbloemen versierd.

„Ik heb korenbloemen geplukt, Claus, omdat wij allen honger hebben geleden, voornamen en geringen, rijken en armen. O, ’t is hier ook zoo gruwelijk geweest gedurende al die vele, vele maanden van duurte, gebrek en rouw.”

Hij ging de groote achterkamer binnen en werd verwelkomd door den vader en de moeder en nu, hoewel hij in vele brieven reeds al het nieuws had doen schrijven, door hem zelf onderteekend met de linkerhand, moest hij verhalen van zijn ervaringen en