De Lafaard

216

♦

maar het was voor zijn genezing noodzakelijk, dat hij stil bleef liggen, zoo onbewegelijk als maar eenigszins mogelijk was en de professor vond het geschikt, dat hij, met zijn gezond lichaam, het bed naast dat van den uitgeteerden priester innam, wetende, hoe levenskracht uitstraalt en geabsorbeerd wordt, zooals de oude David zijn zielskracht en zijn lichaamskracht sterkte met het bloeiende leven van Bathseba.

Zoo dan ontstond er in de groote Kathedraal een vriendschappelijke verhouding, die hooger ging dan alle andere gevoelens, een zuivere zielsverinniging, een eenheid van levensliefde en levensbegrip tusschen deze vier, zoo geheel verschillende, menschen. En toen de krachten begonnen te herstellen, werden lange gesprekken gevoerd.

Roaul Descombes getuigde van zijn kuisch en edel katholicisme; het katholicisme, dat was de poging om langs gestijlde liniën in rhythmischen zwier, ook in dit leven reeds, op te stijgen tot de barmhartigheid en menschenliefde, naar de wetten van God, gelouterd door de voorlichting van Christus.

De Professor sprak van zijn Jodendom en de grootsche roeping van zijn volk, uitverkoren om juist door zijn vaderlandsloosheid de wereld te toonen, dat slechts hij het ware vaderland kent, die het overal vindt, waar God creaturen heeft geplaatst, die wijsheid en liefde noodig hebben om tot besef van de hoogste almacht, de hoogste liefderijkheid te komen en daarvan afspiegeling te zijn.

Claus Demuth sprak van zijn geloof in mysterieuse machten boven den mensch, wier werking ’s-menschen beperkt verstand en onvolledige zintuigen slechts vaag kan nagaan; onderzoeken, nadenken, bepeinzen, het