De Lafaard

214

het leven zou kunnen weergeven, zeggende: „Nu doe uw plicht, naar Christus wil en bedenk, dat een zoon van Israël het middel is geweest, u aan dien plicht terug te geven.”

Professor Israël Kohnstamm had Raoul Descombes onder zijn bizondere behandeling genomen, maar, omdat hij stipt rechtvaardig wilde zijn, met deze over-groote nauwgezetheid van geweten en deze trilfijne eerlijkheid, welke men bij dit volk van uitersten, de Joden, vaker aantreft dan partij digen wel toegeven, had hij, naast Raoul een anderen patiënt, dien hij zijn bizondere zorgen schonk en voor wie hij het andere kwartier over had van het half uur verpoozing, hetwelk hij zich anders daags gunde. Die andere patiënt was de blonde Ditmarsche jongeling met de korenbloemblauwe oogen. Hier was het chirurgische vraagstuk, dat hij op te lossen had, al even moeielijk. Deze Hu-summer boeren-zoon was door en door gezond en krachtig, een bloedrijke, frissche kerel, vast van spieren en taai van pezen. Maar de kogel had zenuwen weggeslagen, pezen vernield, zoodat de rechterarm, hoe krachtig gespierd ook, verlamd was. Hij wist het, men-schenhulp zou hier, indien ze met uiterste inspanning, kennis en nauwgezetheid zou worden aangebracht, hoogstens een amputatie kunnen voorkomen en wellicht toch was daarna, in den gevoelloos geworden arm, eenige levensbeweging te brengen. Hij had daarom Markus Horwitz als ziekenverpleger voor hun afdeeling aangesteld, omdat hij den man had leeren waardeeren als een ongemeen toegewijd en geschikt persoon, die ook door zijn natuurlijk optimisme en onuitblusch-bare vroolijkheid van gemoed, opwekkende zielskracht voor de zieken uitstraalde.

De professor was over zijn twee bizondere gunste-