De Lafaard

213

figuur en rondom tegen de pilaren de beelden der heiligen. En zie, terwijl hij dag aan dag met zijn weinige doctoren en verplegers zijn werk van mensch-lievendheid verrichtte, begon hij, eerst onbewust, zijn arbeid als gewijd te voelen en in zichzelf leerde hij het wezen van den Christus begrijpen. En zoo dan begon hij er zich van bewust te worden, dat deze kerk niet aan haar eigenlijke bestemming onttrokken was en dat hij, liefderijkheid en barmhartigheid bewijzende, naar gelijke wijze aan wie vroeger vriend of vijand waren, nu voor hem slechts arme menschenkinderen, wachtend op zijn hulp, den Christus diende met zuivere overgave. En hij dacht vaak aan het: „Nathan, du bist Christ,” van Lessing.

Het geval van Raoul Descombes had bizonder zijn aandacht getrokken. Hij had den stillen, bleeken, asce-tischen jongen Franschen priester, die het zwaard had gegrepen, om het vaderland te verdedigen, dat toch zijn Kerk zoozeer belaagd had, lief gekregen. Hem kwam het voor, dat deze jonge man op zijn wijze hetzelfde deed als hij, zijn beste diensten aan een volk gevend, dat het zijne tot eerloosheid had gedoemd en hij voelde, dat zij beiden een hooge geestelijke roeping vervulden, ieder naar zijn wijze, in den dienst dier hoogere menschenliefde, welke in den Christus is gesymboliseerd.

Hoewel de kans uiterst gering was, dat hij den vermagerden, bloedarmen priester in het leven zou kunnen houden, tóch wenschte hij zijn uiterste kunst te beproeven. Hij voelde het als een toetssteen zijner kennis, maar ook als het vervullen van een roeping, door God hem opgelegd. Welk een triomf, als hij dezen fanaticus zou kunnen redden en als hij hem straks aan