De Lafaard

212

Joodsch-Russische krijgsgevangenen als verpleger, het doen bereiden van ritueel eten voor Joodsche gewonden, kon zelfs de almachtige staf niet verbieden. Er was ééns een botsing gekomen en toen had de altijd zachte, altoos goedmoedige professor het pleit gewonnen, door eenvoudig te zeggen: „Wanneer uwe Excellentie hier de leiding op zich wil nemen en gemiddeld dertig Duitsche soldaten per dag het leven wil redden, dan gaarne. Maar ik vrees, dat ik uw plaats aan het front niet zal kunnen vervullen, want elk vak heeft zijn hoogere kundigheden, waarover slechts de ingewijde kan oordeelen. Ik verzoek uwe Excellentie, één enkel uur mijn werkzaamheid aan te zien.” En in dit uur was de generaal getuige geweest van drie operaties en hij had in een doosje twee kogels en vier schrapnell-splinters meegekregen, die hij den professor had zien verwijderen uit de bloedige holten der lichamen en één der kogels had hij met eigen oogen door den professor zien halen uit het lillende hart van een Oost-Elbischen landjonker, den zoon van zijn besten vriend.

„Zeg nu uw vriend,” had de professor gezegd, „wat hy aan mijn kunst, onder Gods hoede, te danken heeft; het zal hem wellicht tot een verzoenende politiek brengen.”

Zoo heerschte dan Abraham Israël Kohnstamm almachtig in de Kathedraal, gewijd aan den H. Thomas van Aquina. Hij zag ’s-morgens het licht kleurig opgaan door de oude ramen van gebrand glas en de heiligen in het glas geschilderd, transparant worden. Hij zag de groote wandtafereelen van de veertien staties, waarop voorgesteld was, hoe, voor bijna tweeduizend jaren. zijn eigen volk zijn heiligst kind niet had kunnen begrijpen. Hij zag boven het altaar de groote gekruisigde Christus-