De Lafaard

210

Gothische kerk, waar, eeuwen achtereen, statige prelaten het geestelijk leven naar Katholieke zede hadden geleid, heerschte nu almachtig en oppermachtig, een Joodsche professor in de geneeskunde, uit Berlijn.

Professor Abraham Israël-Kohnstamm was de zoon van een Silezischen slager. Zijn grootvader, zijn overgrootvader, tien en misschien meer geslachten voor hem, waren altijd slager geweest; de jonge Abraham zou ook slager geworden zijn, want hij had reeds op jeugdigen leeftijd in vader’s zaak leeren slachten en uitsnijden. De vader had het toen gewaagd, met vrouw en kind naar Berlijn te komen, daar een klein worstfabriekje opgezet en toen de oorlog van 1870 uitbrak, had hij zijn aandeel aan de leger-leverantie gekregen en was daardoor tot welstand gekomen. Toen had de moeder er op aangedrongen, dat Abraham zou gaan studeeren, de jongen zelf hield immers zoo van lezen en leeren, en geld was er voor hun eenig kind te over.

Abraham was naar het gymnasium gegaan, had schitterend geleerd, was „Einjahriger” geworden de trots van heel de buurt; de zoon van een Silezischen slager Einjahriger in het Pruisische leger. Ook aan de Univer-siteit te Berlijn had zijn uitnemende intelligentie bewondering en afgunst gewekt, maar eerst toen hij tot de eerste chirurgische operaties overging, kwam zijn geniale gave uit. Niemand had zulk een vaste hand als hij; een zeker instinct, dat zijn medestudenten niet bezaten, scheen in het kind uit de slagers-dynastie ontwikkeld, en de Christelijke professoren, waaronder vele antisemieten waren, stonden opnieuw voor dat onweersprekelijke feit, dat uit dit gehate ras, zoodra het maar even gelegenheid tot ontwikkeling werd geboden, oud-testamentische intelligenties werden geboren.