De Lafaard

HOOFDSTUK XVIII.

De wonde van Claus was ernstig. Het schot had bijna de halsader geraakt en den rechter schouder verbrijzeld; de rechterarm zou voor altoos verlamd blijven. Maar erger was de Fransche priester er aan toe; hem was de kogel door de long gegaan en daarin blijven steken. Verwijdering langs operatieven weg was doelloos, omdat het longenweefsel te zeer was beschadigd en verbloeding het gevolg zou zijn. Zoo was Raoul Descombes dan ten doode opgeschreven.

Hij lag met zijn wasbleek gezicht, waarin de oogen gloedvoller glansden dan ooit, stil op zijn kussen, de fijne handen gevouwen op het blanke laken. Hij zag, dag aan dag, reeksen van gewonden komen, die hier, in het aan de grens van het front, in de kerk ingerichte groote etappen-lazareth de eerste noodzakelijke hulp verkregen en dan, al naar de gelegenheden gunstig waren, verder, naar veiliger streken, werden vervoerd. Alleen enkele patiënten, wier vervoer een zekeren dood zou beteekenen, of andere zeer zeldzame, wier geval de eerzucht van den professor in het bizon-der had opgewekt, zoodat hij ze niet gaarne aan anderen afstond, ten einde zelf de genezing te kunnen beproeven, bleven langer. Want hier, in deze oude

De Lafaard