De Lafaard

207

De Franschman herkende hem ook.

„Gaat het wat beter, mon frère?” vroeg hij zacht.

„Hij vraagt, of het je beter gaat,” zei de Jood en niet zonder welgevallen liet hij er op volgen: „ik versta al Fransch ook; als de oorlog uit is, ga ik naar Amerika, dan leer ik ook nog Engelsch en dan ken ik zes talen: Fransch, Duitsch, Engelsch, Russisch, Jiddisch en He-breeuwsch, ik ben nou al een halve geleerde; de professor, die hier aan het hoofd staat, is ook een Jehoede, een Duitsche Jehoede. Doet niks, Duitsche Jehoede, Russische Jehoede, Amerikaansche Jehoede — Jehoede is Jehoede. Door hem ben ik als ziekenoppasser aangesteld, omdat-ie gezien heeft, dat ik als een echte Jehoede, beter een mensch het leven kan redden, dan een mensch het leven nemen. Wat zal de memmele zeggen, als ze hoort, dat ik niet als een rezeig maar als een dokter den heelen oorlog heb meegemaakt!”

De priester kuchte even met een droog kuchje.

De ziekenoppasser liep naar zijn bed, tilde hem behoedzaam een weinig op en liet hem uit een glas een paar teugjes water en wijn drinken.

„Qa va mieux, bisschoppie? Je mot je maar flink houden. Je ken toch ja nergens beter zijn, dan hier in de kerk? Een mooie kerk, een prachtgebouw. Maar de synagoge in Berlijn moet toch nog mooier wezen; als er vrede komt, ga ik daarheen om te bidden. Allemaal gekheid, bisschoppie, er is toch maar één God voor alle menschen en alle menschen zijn gelijk en je hebt het nou zelf gezien, van één en denzelfden kogel hebben jullie allebei jullie bekomst gekregen!”

„Noem hem geen bisschopje,” zei Claus, „noem hem „père.”

„Merci, mon frère,” zei de priester zacht tot Cl aus