De Lafaard

206

geest. Hij wist het meteen: Hij was gewond en naar een der vele tot lazarets ingerichte Fransche kerken gedragen. Maar, toen hij terzijde keek en den hospitaalsoldaat aanzag, die bij zijn bed stond, weifelde hij toch weer even. Doch de man lachte hem goedig toe.

, Ja, ik ben het, de Jood, dezelfde Jood! Fijne menschen, de Duitschers, een fijn volk. Eerst hebben ze me gestuurd om te laten maken een weg, toen hebben ze me gemaakt ziekenoppasser; een fijn volk, de Duitsche menschen, wat je noemt menschelijke menschen. En goed voor de Franschen ook; je hebt het niet zoo erg te pakken als de vrind naast je, dien ik ook heb te verplegen. Zal het ja gedacht zijn bij den eenigen God in den hemel, ik, Markus Horwitz uit Kisjenefï als verpleger van een Katholiek priester! Jullie zullen het goed bij me hebben. Als ik m’n memmele hier bij me had, kregen jullie ja koscher eten, dan genas je vanzelf. Weet je waarom een wond van een goj zoo langzaam geneest? Omdat-ie varkensvleesch eet, da’s branderig. Als ik dokter was, gaf ik alle gewonden niks als koschere soep en galletjes en broodjes met pekel-vleesch en voor de verfrissching een harde pekel-augurk, die zuivert het bloed. Spreek ik te veel, zal ik ja m’n mond een beetje houden?”

Claus richtte zich een weinig op. De Jood bracht zijn arm onder zijn rug en hielp hem, teederder dan een vrouw het gedaan zou hebben.

„Ligt die Franschman naast me?” vroeg Claus, zijn hoofd ter zijde keerend. Hij zag, boven het witte laken een fijn besneden mager gelaat; het diep-zwarte hoofdhaar stak scherp af tegen het wit van het kussen. En in dat gelaat diezelfde groote, droevige oogen, welke hem in dien nacht bewogen hadden tot deernis.