De Lafaard

204

zijde. Een stroom van lood werd over Claus en de zijnen neergegoten; rondom hem vielen de mannen, getroffen, en een kogel sloeg Claus de browning uit de vuist, juist toen hij zelf weer vuur gaf. Claus nam het geweer van het lijk dat naast hem lag, sprong op, gaf het voorbeeld voor het handgemeen en tegenover hem stond een slanke, magere Franschman, wiens oogen hij als twee kleine lichtjes zag branden. Tegelijkertijd leek het hem, of hij het gelaat van Christus voor zich zag, precies zooals hij het thuis op zijn kamertje op een fotografie had, waar het afgebeeld was op den doek van Veronica, schijnbaar met gesloten oogen, maar ze openend als men er even op tuurde.

„Au nom de Jésus Christ,” riep de man vóór hem, die zulk een wonder tweede gelaat scheen te bezitten.

„Humanité, Menschlichheit!” kreet Claus en hij dacht aan den Russischen Jood, die hem het leven had gered.

Reeds bij den eersten stoot, die Claus pareerde wist hij, dat hij de meerdere was van zijn tegenstander. Hij pareerde zonder moeite en stak nu toe, meer waarschuwend dan dreigend.

„Au nom de Jésus Christ, boche! Défends toi!” kreet de Franschman, de bajonet met volle kracht naar Claus’ borst stootend.

Fransche school, dacht Claus bliksemsnel en toch kalm, te heftig in aanval, te slap in verweer, en hij ving den stoot op zijn bajonet op en draaide zijn geweer een halven slag om, de vaart van de bajonet stuitend, zoodat de man terzij tuimelde en zijn wisse prooi was.

„Geef je over en blijf leven, om Christus wil,” zei Claus; „ik wil je sparen, Franschman.”

De Franschman was opgesprongen, stond alweer tot