De Lafaard

202

gezicht naar de aarde gekeerd, onbeweeglijk, alsof zij reeds lijken waren. Granaten suisden over hen heen, kogels tikten vlak bij hen neer en soms werd er wel een man getroffen, die dan zelfs zijn doodskreet verbeet, om niet het lot der kameraden hachelijk te maken. Ze waren nu, na drie uren van kruipen en afwachten, afwachten en kruipen, aan de eerste prikkeldraad-ver-sperring gekomen. De scharen werden in de gevaarlijke draden gezet. Met zachte knapjes braken zij af en behoedzaam werd een opening gemaakt. Opeens suisde een vuurpijl uit een Fransche loopgraaf omhoog, barstte uiteen en verlichtte met een over-helder licht Claus en zijn mannen. Even was het weer donker en stil. Toen knetterde rondom hen heen het vuur uit de Fransche machine-geweren. Claus verloor een oogen-blik zijn bezinning. Hij had te voren telkens overdacht, wat hij bij te vroege ontdekking zou hebben te doen, maar nu, voor het feit gesteld, voelde hij zich machteloos. Aanvallen, dat was nu een zekere dood, met geen ander succes, dan wellicht de dood van een paar Franschen — edele Franschen, dacht hij in zichzelf — Franschen, die de revolutie gemaakt hadden en de volken bevrijd van het feodale juk. Terugwijken, dat was wellicht ontkomen, maar wie weet met hoeveel dooden en in den rug geschoten gewonden; in den rug, de schandewond van de lafaards.

Zonder dat hij zelf wist waarom, commandeerde hy opeens: „Durchhalten!”

Zijn mannen wisten niet, wat hij op dit oogenblik met „uithouden” bedoelde en zij bleven liggen, onbeweeglijk, het gezicht ter aarde, offensief noch defensief, als dooden. En terwijl het mitrailleur-vuur daar vóór hen knetterde, bedacht Claus, ook ter aarde uitgestrekt,