De Lafaard

189

Duitschland het weet, dat dat de trots is der Berlijners, dat die breede verkeersweg voor Berlijn is wat de boulevards, die hij zoo gaarne met eigen oogen zou hebben aanschouwd, voor Parijs zijn. Alweer dacht hij aan Parijs, zelfs nu hij midden in het drukke gewoel stond van het groote Berlijn, dat toch óók nieuw voor hem was. Maar juist omdat hij dacht aan Parijs, juist, omdat voor zijn geest opkwam het beeld van het blijde leven op de groote boulevards, waarvan hij eens, in Je sais tout zoo’n levendige beschrijving had gelezen, koos hij nu, als doel van zijn eerste wandeling, de boulevard van Berlijn.

Weer liep hij dus de hulpbrug over, die in de plaats van de, voor den arbeid aan de nieuwe „Untergrund,” afgebroken Weidendamer Brücke, den Spree-arm met drie naast elkaar liggende ijzeren bogen overspande, op de viaduct aan van welker hoogte af hij den eersten blik op druk Berlijn had geworpen. Het reusachtige Admiralspalast links, met zijn hel-verlichten gevel en zijn schreeuwerige reclame voor het daar binnen opgevoerde IJs-ballet en voor het op de derde verdieping gelegen bioscoop-theater boezemde hem geen belang in: het trof hem nauwelijks als iets bizonders, dit reusachtige gebouw, grooter dan een heele straat in zijn eigen stadje, hooger dan de Husumsche kerktoren. Hij wilde Unter den Linden zien, zich voorstellen dat hij in Parijs liep, waar hij nu in werkelijkheid wel nooit zou komen. En toen hij onder de viaduct door in het smalle gedeelte der Friedrichstrasse kwam, had hij slechts aandacht voor de zijstraten, want zijn plattegrond had het hem gezegd, de derde dwarsstraat, dat was de Berlijnsche boulevard, dat was Unter den Linden, de breede straat, die hij zich voorstelde als een