De Lafaard

181

Achter de rivier gelegerd stutten zij het Belgische defensief. De Duitscher kwam aandrommen. Voor het eerst kregen Duitschers en Engelschen voeling met elkaar — Saks tegen Angelsaks. In den Duitscher heeft altijd in het geheim een eerbied geleefd voor den Angelsakser; hij voelt hem als zijn verfijning en zijn vervolmaking. Hij, de stamgenoot van het krijteiland, is tot wereldheerschappij gekomen; de Duitscher, de man van het hoogland, zou nu moeten trachten, hem te verslaan om hem op te volgen. Ter zee, dat wist de Duitscher van zichzelf, was hij niet sterk genoeg, maar hier, te land, zou de Engelschman leeren, wat het Duitsche „Militar” vermocht.

Toen kwam de eerste aanval. De Engelschen weerstonden hem, alsof ze een tennis-wedstrijd speelden en niet een wereldoorlog volvoerden. Er was geen woede bij het corps-a-corps, er was geen bitterheid, geen vertwijfeling. Dit hadden de Duitschers nooit gedacht, dit wisten zij niet. Met ontzetting ontdekten zij iets, een nieuw element — welk een vernedering, de Engelschman vocht met minachting. Het was een hooge, onbuigbare verwatenheid, een zichzelf voelen boven alle andere volken uit. Het zoo goed geordende Duitsche Militairisme stuitte hier op soldaten, die elk voor zichzelf het gevoel hadden, Engeland zeer persoonlijk te vertegenwoordigen. Zij waren gepantserd met on-overmeesterlijke hooghartigheid. Als het gelukte, ten koste van stroomen bloed, een klein troepje Engelschen krijgsgevangen te maken, liepen deze ranke, blonde kerels, hoewel ongewapend en weerloos aan den vijand overgegeven, met hooge borsten en fleren stap, en de Duitsche officieren zagen met verbittering, hoe de Duitsche soldaten aan de gevangenen een zekeren eer-