De Lafaard

179

water, de kracht van den Nederduitscher, had zich opgesteld tegen den Hoogduitscher. Wat hoog en laag altoos gescheiden had, het water, zie het stroomde nu hier voor hun oogen.

Zouden ze hem houden, de Belgen, dien laatsten vrijen hoek van hun land? Dat ééne steunpunt hunner rechten en vrijheden, van waaruit later de nieuwe Belgische Staat zou worden opgekweekt? Nog was het twijfelachtig. De Franschen toefden, toefden te lang met hulp — onweersprekelijk bewijs van hun vast vertrouwen op het neutraal blijven van België.

Maar van over zee kwam Tipperary. Tipperary, heel droog, vol vertrouwen, overtuigd van zijn innerlijke kracht, een music-hall deuntje op de lippen, maar binnenin dat gewijde koraal der Britsche ziel: Vrijheid en Persoonlijkheid.

Zij kwamen in vlugge, lichte, sportlike passen aangemarcheerd, vingen den broeder geworden Belg op, en toen de Duitscher dan eindelijk gereed was om het IJser-gebied óók in te lijven, zie, daar stond achter de Vlaamsche Leeuw, achter den gehavenden, gewonden, bloedenden, maar toch nog altijd klauwenden liebaard, de Britsche waterleeuw, de leeuw die de wereld zou beheerschen..

Het Duitsche offensief in België was gestuit en voorgoed — de weg naar Calais versperd, tot aan het einde van den oorlog.

De Britten, zij waren van hun eiland komen aandrijven in groote transportschepen, gecharterde passagiers-en goederen-booten, begeleid door torpedojagers, bijna allen jong, zorgeloos en onder elkaar met die vroolijk-heid des harten, die inwendige opgeruimdheid, den Engelschen humor.