De Lafaard

175

roeping had. De menschheid wakker schudden, zou hij; hij zou, mede met de duizenden andere partijgenooten, alles, ja dan ook het leven, gaarne geven voor de be-vrijding van deze barbaarsche staatsinrichting. Was het alleen zijn roeping? Neen, er was nog wat anders. Toen de Rus over zijn vrouw en zijn kinderen en over Amerika sprak, toen was het hem opeens ook bewust geworden, dat hij ginds in Husum iemand lief had, Lieschen. Zou zij aan hem denken, zou zij aan hem denken? Schrijven had hij haar niet gekund, maar nu hij in het vaderland was, nu zou hij haar kunnen schrijven. En nu, hij moest terug, wéér vechten, wéér vertrouwen op het geluk, niet getroffen te zullen worden.

Neen, hij wilde niet getroffen worden, hij wilde leven blijven. O, hij voelde het, hij was laf, hij durfde niet meer terug. Hij had één oogenblik de dierlijke wellust van de vechtextaze gekend — nu was hij er overheen; hij zou niet voor een tweede maal zich kunnen overgeven aan dat gruwelijke, beestachtige genot, dien veilen, lagen wellust van het bloedstorten. Die Russische Jood had gelijk gehad; barbaren waren het, die eikaars bloed zochten; Duitscher of Rus, het was om het even.

Voortloopende peinsde hij voortdurend over Husum; toen dacht hij aan Lieschen, heel sterk. Het was hem, of zijn ziel uit hem voer en ver weg zweefde, ver, naar Husum, neen, nu was hij niet in Husum, in Hamburg was hij. Vreemd, hoe kon hij toch op dit oogenblik zoo sterk droomen van Hamburg ? Vlak bij hem sloeg een granaat in den grond; de schok van den luchtdruk sloeg hem neer, met het voorhoofd voorover, op een steen. Hij voelde zijn lichaam zwaar, alsof het iets was dat hij optilde, maar zijn geest was licht — hij was in Hamburg, hij liep langs de straten, langs de Jungfern-