De Lafaard

173

honden zijn het, de Russen. Ik ben niet laf, dat heb je toch wel gezien, maar zij, die Russen, dat is laf gespuis! Ik heb ze vrouwen, meisjes, kinderen zonder noodzaak zien martelen en branden, alleen omdat de vuilpoetsen er plezier in hadden. Beesten zijn het, de Russen! Hun eenige haat tegen ons, de Joden, is, dat we te edel voor ze zijn; wij zijn een fijn volk, de Joden. Ik ben nou in Duitschland en ik hoop er te blijven en anders ga ik, na den oorlog, naar Amerika en laat m’n vrouw en kinderen over komen. Duitscher, heb je misschien een paar sigaretten voor me?”

Claus ging met z’n hand in zijn zak en haalde er een aantal sigaretten uit. „Hier „Genosse”, ik heb vandaag een gelukkige dag, dat ik jou gered heb. Ik zal een goed woord voor je doen, misschien kom je dan wel bij de kleermakerij; daar zal je meer partijgenooten vinden. Ze denken wel, dat ze door den oorlog de partij vernietigd hebben, maar ze vergissen zich, ze hebben haar sterker gemaakt. Ik ben net zoo min als jij laf, „Genosse,” maar ik walg ook van het vuile moordenaarshandwerk, waar ik toe gedwongen ben.” Zij waren nu bij den trein, waar Claus met zijn makkers als vee in waren aangevoerd. Hij ging met zijn krijgsgevangene naar een officier der bewaking, vertelde hem, dat de kapitein hem gelast had, den krijgsgevangen Rus hier af te leveren. „Hij heeft zich kranig gehouden en is een prachtig bajonet-vechter. Ik had moeite om hem van mij af te houden. M’n kapitein zal het verdere wel vertellen.”

De Russische Jood stond tevreden en gelukkig voor den officier. „Ik dank God, dat ik bij beschaafde Duit-schers ben aangekomen” zei hij tot den officier.

„Hou je bek, Jood! en ga daar bij den wagen zitten.”