De Lafaard

172

fielten zijn, als ze wel beweren; ik heb niemand willen dooden en God heeft me gezegend. Vóór ik met jou slaags raakte, had ik al drie keer aan een bajonetaanval deel genomen. Ik had gemerkt, dat je dan het veiligste bent, als je zooals ik, je wapen beheerscht. Alle drie de keeren heb ik den Duitscher gered en nou heeft de Duitscher mij gered. Als je dat nou weer aan een Rus vertelt dan zegt-ie: De Jood is altijd een verrader, al staat-ie in de voorste rijen. Weet je wat ik zeg? Verraders zijn de menschen, die ons op de Duitschers los laten. Het zou een zegen voor Rusland zijn, als het onder Duitschland kwam. De Duitscher heeft kuituur, de Duitscher houdt van recht en orde, de Duitscher is een fijne natie en ze beschouwen een Jood ook als een mensch. Die daar, achter ons, maken het ons in vrede nog erger dan jullie het ons maken in oorlog. Ik ben voor de tweede maal nou in Oost-Pruisen; ik heb den eersten overval ook mee [gemaakt. Vroeger heb ik gedacht, dat de Rus alleen op den Jood gebeten was omdat-ie Jood is, maar ik heb hem nou aan het werk gezien op den Duitscher — het was geen vechten, het was een progrom, in Oost-Pruisen. Ze hebben gebrand, gemoord, verkracht, geplunderd. Wat ze voor gemeenheid hebben kunnen doen, hebben ze gedaan, omdat hun vuile aard ze er toe drijft. Wat doen ze in Duitschland ? Is hun Rusland nog niet groot genoeg ? Ze kunnen nooit zooveel slaag van jullie krijgen als ze verdienen. Als je straks teruggaat en weer vecht, steek dan net zooveel Russen dood als je kan, maar als je een Jood ziet spaar hem, want de Joden willen niet vechten. We laten het bloed uit het vleesch loopen voor we het koken om te eten; dan zullen we een levend mensch aandoen, wat we een doode os niet doen ondergaan. Bloedgierige