De Lafaard

171

„Ik ben schoolmeester.”

„Zeg me één ding, maar verraad me niet; ik ben een fatsoenlijk man en ik heb vrouw en kinderen. Ze zeggen, dat in Duitschland alle schoolmeesters socialist zijn. Is dat waar, ben jij ook socialist?”

„Eet je chocolade op en praat niet meer. Ik moet je wegbrengen en heb je niet te antwoorden.”

„Je hebt me al geantwoord; als je geen partijgenoot was, dan zou je wel neen gezegd hebben. Goddank, dat ik er uit ben, uit die vuile moordenaarsbende, en ik wou voor jou, beste jongen, dat je er ook uit was. Waren we niet krankzinnig, toen we op elkaar aanstormden? Wat heb ik tegen jou en wat heb jij tegen mij? JÜ vocht nieuwe Duitsche school; ik voelde het dadelijk, toen je m’n eersten prik pareerde. Ik ken ze, die school; toen ik wist dat ik mee moest, heb ik me van den morgen tot den avond in alle scholen geoefend en ik ben er nou blij om; voorbereiding is de halve kunst. Je tweede stoot zat slecht, ik had je toen je bekomst kunnen geven, maar ik voelde, dat jij mij ook niet wou — we hebben elkaar niet gewild. Daarom riep jij handen omhoog, om me te sparen. Bij den levenden God, ik had voor jou hetzelfde gedaan.”

Claus voelde den man niet meer als een vijand. Er was iets in hem van broederlijkheid, vriendschap, zachtmoedigheid en het was waar, de man had hem gespaard. Claus wist, dat zijn tweede stoot verkeerd was geweest en dat de Rus het in zijn macht had gehad, hem te vellen.

„Dus, Rus, je hebt me werkelijk gespaard, tijdens den bajonet-aanval gespaard?”

„Zeg maar Jood tegen me, ik ben geen Rus. Dan weet je meteen, dat de Russische Joden niet zulke