De Lafaard

169

„Ik heb het van je gezien, braaf zoo, m’n jongen!” „Als ik maar niet zooveel theorie had te geven,” antwoordde Claus, „we zullen het zeker winnen, kapitein; de kerels hebben geen methode.”

Twee Russen kwamen op den kapitein af. Deze week terug, hij had niets dan zijn sabel, want zijn revolver was leeggeschoten.

„Vooruit kameraad, toon dat je je les kent!”

De twee Russen stonden tegenover de twee Duitsche soldaten. De kameraad, die geen bekwaam bajonetvech-ter scheen, had moeite met zijn man. Hij sprong terzij, ontweek, bepaalde zich tot verdediging, maar het was tijds genoeg voor den officier geweest om opnieuw te laden en hij schoot den Rus neer. Het schot uit den browning ging precies het rechteroog in en de man viel, als of hij door een bliksemstraal was getroffen.

Claus had zijn meester in het bajonetvechten gevonden. De Rus had al twee keer gepareerd en stak nu voor de derde maal op Claus in, die voor de derde maal den steek opving en, volgens de regelen van de schermkunst, afleidde. Hij moest voor de vierde maal nu een stap zijwaarts doen en zag, hoe de kapitein hem wilde helpen, door de browning op den tweeden man te richten.

„Handen omhoog!” kreet Claus.

De Rus, zich opeens bezinnend, liet zijn geweer vallen en stak zijn armen omhoog. Het was bijna komisch en jammerlijk te gelijkertijd.

„Terugdringen!” klonk een bevel. „Voer je man naar achter,” zei de kaptein „en zie, dat je dan weer bij me komt; jou zal ik onthouden, dat was prachtig werk.” Claus laadde zijn geweer en de Rus, een man met een goedig gelaat, bruine oogen en een zwarten baard, liep gedwee voor Claus uit.