De Lafaard

168

hadden beiden hun geweren weggeworpen en worstelden.

Claus deed een stap terug en voelde zijn geweer, licht als een houtje, langs zijn hand glijden en de punt van de sabelbajonet prikte den Rus precies achter het oor, ging door en door, nagelde den man met z’n hoofd vast aan den grond, zoodat deze z’n mond verstard open hield en „Jezus” kreet.

„Daar geloof ik ook in,” zei Claus, droog komiek, zette z’n laars op de kaak van den man en trok z’n bajonet uit den hals terug.

De soldaat was opgestaan.

„Dat lap je me niet meer, kameraad! je kan met je geweer vechten en niet met je vuisten, je hebt hier soldatenwerk te doen en geen kruierswerk, lummel! Let op, daar komt een derde. Zie hoe ik hem opvang, links uitwijk, pareer en hem z’n bekomst geef,” toornde Claus.

Een derde Rus stormde op hem aan. Het was een bloedjonge kerel met lange beenen en lange armen, onhandig, maar vol vechtextaze. Hij sprong op Claus toe en wierp het geweer, het onder aan den kolf houdend, naar voren. Claus ving de punt weder op zijn bajonet op, brak door een korte, rhythmische wending de kracht, deed een stap links, sloeg zijn bajonet maar een handbreedte naar voren en ving den Rus op, die er bijna struikelend in viel, met zijn kin vooruit. De val was zoo zwaar, dat de bajonet door den schedel drong, zoodat hij er op gespietst was.

„Zie je, kameraad,” zei Claus, hem het gezicht van den in doodstuip grimasseerenden Rus toonend, „zóó moet je werken, het moet eerste klas vechten blijven — Duitsche orde!”

De kapitein stond vlak bij Claus.