De Lafaard

167

In de beide rijen, die van de bruinen en de grauw-grijzen, zag men mannen, met de handen omhoog, vallen, terwijl het geweer nog in de vaart een eind voorwaarts snierde. Kreten! Bloedgolven! Toen waren de twee liniën op elkaar gebotst.

Dit is het handwerk, dacht Claus. „Kalm aan kinderen, kalm aan!” Hij voelde zichzelf plotseling, alsof hij onkwetsbaar moest zijn; hij voelde zijn lichaam onlichamelijk, slank, hoog opgerezen, schoon. En alsof hij zuiver rhythmische gebaren maakte, bewoog hij zijn geweer recht vooruit, volgens de zuivere leer der schermkunst. Zijn afdeeling hield zich goed. Daar kwam er weer een op hem af. Claus wachtte, zag hoe de Rus het geweer velde en met de bajonet naar zijn borst stak. Bijna elegant ving hij de bajonet op tegen z’n kling, woog de kracht van den stoot, sloeg een halven slag om, deed een pas links terzij, hief zijn eigen bajonet op en stak met één stoot, kort, droog, rhythmisch, den Rus in het hart, trok meteen het mes weer uit de bruine massa en zei tot den man naast hem: „Dat was Duitsche orde; ze kunnen niet vechten. Kalm aan kinderen, de kalme wint; zien wat je doet.”

Hij stapte over het lijk van den Rus heen, zooals hij over een steen zou gestapt zijn.

Twee bruinen te gelijk renden op hem aan. „Jij links ik rechts,” zei hij tegen een der kameraden, met de bedaardheid van een exercitie-bevel. De Rus, die op hem aanstormde stak weer precies als de eerste. Claus voelde, toen hij de bajonet opving, weer net dezelfde schamp op zijn bajonet, draaide een halven slag om, deed zijn pas ter zijde en stak den Rus opnieuw in het hart, zag hem weer vallen, stapte weer over hem heen en zag hoe de kameraad worstelde met den tweeden Rus. Ze