De Lafaard

166

De anderen stormden toen vooruit. „Laat maar gaan kinderen, laat maar gaan, wij gaan eerst draven als we ze zien. Daar zijn ze, daar zijn zij!”

Vlak tegenover hen doken de Russische tirailleurs op, die vooruit gestormd waren. Een hoera ging op uit de rijen der Duitschers, een hoera, dat door de Russen beantwoord werd. Voor het eerst zagen ze nu den oorlog, zooals zij zich die hadden voorgesteld: het ba-jonet-gevecht, waarop ze maanden lang geoefend waren. Van beide zijden verlangden ze er naar de bajonetten te kruisen; zoo vaak hadden ze bij de oefeningen spiegelgevechten geleverd, waarbij alles toch maar schijn was geweest en de fantasie en de instinctieve moordzucht van het menschbeest telkens weer waren gebreideld, dat ze nu een soort van geluk gevoelden, eindelijk zich te kunnen laten gaan, bevrediging aan de hoogste extase te geven, aan dien wellust van het menschelijk vechtbeest.

De Russen kwamen aanstormen. Tsa, wat waren het kerels! Hoog, breed, in melkkoffiekleurige uniformen. De vierkante, spitse bajonetten van de Russen waren dof, de Duitsche sabelbajonetten glimmerden staalblauw in het licht.

„Komaan, kinderen, altijd kalm; zie wat je doet,” riep Claus.

Toen, alsof hij zich overgaf in een maalstroom, alsof hij meegesleurd werd in een roes, met een zinnelijken wellust, in een toorn, in een woede, overeenkomstig aan die van een dier in den bronstijd, stormde Claus met de zijnen de aanrukkende Russen te gemoet.

Er was opeens een rauw, schor gillen en krijten; toen een knetteren van de laatste geweerpatronen, aan beide zijden tegelijkertijd, alsof het op afspraak was.