De Lafaard

165

dicht bij Claus, bleef even rustig; hij nam zijn kijker en tuurde aandachtig. Terwijl hij toen tuurde, sloegen granaten rondom hem in; een paar keer sloegen ze dwars door de troepen heen en tusschen het reseda-groen kwam opeens een geul en boven de geul uit rees dan het gekerm. Een keer kwam er een, vlak tusschen Claus en den kapitein in. „Bijna raak,” zei de kapitein en hij knipoogde tegen Claus. Toen onderzocht hij weer den einder en opeens zei hij: „Eenjaar-sche, ik geloof dat ik ze ontdekt heb.”

De kapitein, hoog, een man van zes voet, breed, met een open, driest gelaat, altoos maar rookend aan de sigaar, met automatische kalmte, met een kalmte, die vreeselijker scheen dan de grootste onrust, een kalmte, die boven den dood uit was, liep eenige schreden terug, op een groep officieren toe en spoedig daarna klonken opnieuw commando’s : links af, tirailleursvuur.

De reeksen mannen spreidden zich uiteen; het was of het groote veld naar alle zijden bestippeld werd.

Een auto kwam aangereden, springend, hobbelend, dansend door het onregelmatige veld, hield stil bij de officieren. Twee van den generalen staf sprongen er uit, vlak bij Claus en hij hoorde den kapitein zeggen: „Precies, wat ik veronderstelde.” En nu klonken weer commando’s: „In gesloten formatie, tot den aanval.” De vijand lag verschanst achter het kreupelhout, links af.

Claus deinde mee in den looppas. Hij voelde zijn lichaam niet meer, hij dacht niet meer, maar zijn af-deeling was ongeschonden en het ging er nu om, tot de eersten te behooren.

„Niet te snel, niet te snel, mannen,” riep Claus, „langzaam, langzaam kinderen,” en terwijl hij dit zeide dacht hij meteen aan de fabel van de slak en den haas.