De Lafaard

164

sloeg. De luitenant sloeg uit elkaar — hoe hij was getroffen, waar hij was getroffen, dat zag Claus niet, maar hij zag twee beenen elk naar een anderen kant wegslaan, twee armen eveneens, een hoofd met een lachenden grijns van den hals springen en de romp, in stukken gescheurd, uiteenspatten. Het was precies zoo, als op een oude houtsnede, waarop een aanslag op een Tsaar was voorgesteld en die hij, in zijn jeugd, bij den bakker dikwijls had bekeken.

Claus zag, hoe de kapitein een dikke wolk rook omhoog blies, met zijn linkerhand stukken bloederig vleesch van z’n jas sloeg, zooals hij er stof van zou af getikt hebben en toen rustig tot een anderen luitenant zei: „Voorwaarts gaan, dat is ons eenig behoud.”

Daarop klonken signalen en Claus deed wat de anderen allen deden: de signalen gehoorzamen. Hij liep bij zijn compagnie mede in den troep en, alsof ze op een parade defileerden, liepen zij voorwaarts over het groote dorre veld, juist zooals rechts en links en voor hem en achter hem nu andere compagniën deden en al naar de commando’s klonken, veranderde de troep zijn richting, verdeelde zich, verspreidde zich, en nam stelling. Het ging net als een mechaniek. Niemand scheen te weten, vanwaar toch al die granaten kwamen; het was onmogelijk, de plaats van de Russische artillerie op te sporen. De geluiden kwamen niet van het land, maar ze schenen uit de lucht te komen. Naar alle zijden zochten verkenners naar de plaatsen waar de Russische artillerie stond opgesteld.

Op de groote wijde landen rondom waren de huizen en boomen schaarsch. Zoodrade verkenners de hooge punten hadden bezet, werden ze door een uitnemend gericht vuur verdreven. De kapitein met zijn sigaar,