De Lafaard

HOOFDSTUK XIV.

Waar waren ze? Suf, moe, met koortsige hoofden, waren ze opeens uit de donkere goederenwagens, midden op een groot woest veld, in het heldere zonlicht van den middag gezet. Zij duizelden van het licht, evenals het vee, dat voor het eerst na den winter plotseling uit den donkeren stal, in de lichte voorjaarsweide komt en nog hadden zij zich niet geordend, of reeds begonnen van alle kanten kanonnen te dreunen, sloegen granaten rondom hen in en klonken er de al bekende kreten van getroffenen.

Claus Demuth had eerst het gevoel van grooten angst. Hij keek verwilderd rond en wilde vluchten, wèg, wèg uit deze hel. Maar de kapitein van zijn compagnie was zoo kalm en Claus zag, tot z’n groote verwondering, hoe hij z’n sigarenkoker uit z’n zak haalde, er een sigaar uitnam, met een knippertje zorgvuldig de punt er af sneed, de sigaar van het boveneinde af doorblies, haar toen in den mond stak, een vlammetje sloeg in een mechanisch aanstekertje en hij hoorde heel duidelijk, dat de kapitein tot een luitenant zei: „als ik niet rook, ben ik niets waard in het gevecht,” en ook hoorde hij nog, dat de luitenant antwoordde: „Er is anders rook en vuur genoeg, kapitein,” en op hetzelfde oogenblik uit elkaar