De Lafaard

161

groote bloedvlek. De andere windt een zwachtel los van zijn rechterbeen. O, hoe lang is die zwachtel, er schijnt geen eind aan te komen — te lang, te lang. Het been ligt bloot, de wonde is diep; er komt een kleine heer met zwart haar en een zwart snorretje. Hij is kwaad, hij is zeer kwaad, hij vloekt — o, hoe godslasterlijk. Hij balt de vuist. De eene zuster kijkt hem aan; zij wijst op Peer. De zwarte heer neemt een slok uit een flesch, hij neemt nog een slok. Nu knielt hij bij het bed. Hij wenkt twee Fransche soldaten. Zij helpen. Ja, ja. Hij zal behouden blijven, hij wordt geholpen. Ik zie een hand. Een hand beweegt. Aan de pink is een ring. In den ring een steen van agaat. De ring gaat open. Er is het portret in van een vrouw met één oog.”

„Dat is z’n moeder!” kreet de boer ontzet, „en die ring draagt hij aan zijn pink. Nu geloof ik aan wonderen!”

Lise las verder:

„De hand wilde weg. Maar de hand kon niet weg. De hand heeft goeds gedaan. De hand heeft gewerkt voor een weduwe. Daarom is de hand behouden.”

„Dat was z’n tante,” riep de boer. „Hij heeft z’n tante, toen ze weduwe was, voor niks bij het oogsten geholpen, want hij is een braaf kind...

„Nu is hij in een hooge kamer. Vóór hem ligt de zee. Een blauwe zee. Blauw als een korenbloem. Er staan voor zijn bed bloemen. Ik zie het statige van de stad waar hij is. Het is een groot wit gebouw met twee torens, door een grooten boog verbonden.”

Dit was alles wat er op het eerste blad stond. Lise nam, vol spanning het blad, dat met de linkerhand beschreven was en las:

„Ja, ik leef, ik ben goedsmoeds. Ik heb vreeselijke

De Lafaard