De Lafaard

159

en zoo zagen Lise en de boer, met verbazing, hoe de somnambule, met gesloten oogen, snel op het blad papier schreef.

De oude vrouw zorgde, dat het papier recht bleef, want de hand schreef zenuwachtig snel en bleef doorschrijven, ook wanneer ze aan den rand van het karton was gekomen en scheen dan woorden in de lucht te zetten.

Wel vijf minuten bleef de slaapster schrijven — toen hield de hand stil en bewoog zich niet meer.

„Mag ik het al lezen?” vroeg de boer, vol belangstelling.

De moeder hield haar wijsvinger voor de lippen.

„Sst, stoor haar niet,” zei ze zacht; „dikwijls rust ze een oogenblik en begint dan weer opnieuw.”

Zoo wachtten ze dan in spanning.

Opeens begon de slaapster toen haar linkerhand te bewegen. De vrouw gaf haar nu in de linkerhand een potlood, hield haar een tweede karton met schrijfpapier voor en nu vloog de linkerhand, snel schrijvend, over het vel papier. Twee zinnen werden geschreven — toen hield de hand stil, als was de slaapster in afwachting. Daarna schreef de hand moeielijk twee woorden, toen nog een woord, trok daarna een paar groote halen. Toen teekende ze eenige figuren. De boer en Lise, tegenover haar op een afstand gezeten, konden niet zien wat ze teekende. — Daarna bleef ze rusten.

Haar adem, die tijdens het schrijven zwaar en moeielijk was geweest, werd nu weer normaal. De lippen, die vast op elkaar gklemd waren, ontspanden zich.

„Ze zal dadelijk ontwaken,” zei de moeder, „nog een oogenblikje geduld.”

Spoedig daarna deed nu de somnambule de oogen open,