De Lafaard

158

%

macht. Ik weet niet wat ik doe, of wat er met me omgaat.”

Lise weifelde even. Zou ze naar Plump vragen ? Neen, neen, beefde het in haar, wat ging haar Plump aan ? Waar Claus was, haar Claus, dat wilde ze weten, het andere liet haar koud.

„Ik zou willen weten,” zei Lise, „waar mijn vriend Claus Demuth is. Hij was onderwijzer en is als een-jaarsche begin Augustus naar Frankrijk gegaan. Ik heb toen alleen door een briefkaart van een krijgs-kameraad vernomen, dat hij gewond of gedood moestzijn.”

„En dat gelooft u niet?”

„Ik weet niet, wat ik moet gelooven, maar ik zou zoo heel graag willen, dat hij leven bleef.”

De slaapster glimlachte fijntjes.

„Was hij niets meer dan een vriend?” vroeg ze, met vrouwelijke nieuwsgierigheid.

„Toen hij wegging, misschien dat niet eens,” zei ze oprecht, „maar sedert ik vrees, dat hem een ongeluk is overkomen, is hij mij geen oogenblik uit de gedachten.”

„Daar weten je vader en je moeder zeker niks van,” zei de boer plagend.

De oude vrouw hield het glimmend koperen dekseltje voor de oogen der somnambule. Deze staarde er een poosje strak op, liet toen het hoofd slap tegen het leunkussen op den rug van den stoel vallen en sloot de oogen. Zóó bleef zij wel tien minuten zitten. Opeens begon haar hand op-en-neer te bewegen en maakte de beweging, alsof zij wilde schrijven. Rustig nam de oude vrouw een stuk karton, waarop met punaises een vel wit papier was gespannen, gaf haar dochter een potlood in de rechterhand, hield haar het blad papier zóó voor, dat zij er gemakkelijk op zou kunnen schrijven