De Lafaard

157

„Neen,” zei het slanke meisje, „u heeft niets te betalen en boter en eieren zijn er in Hamburg ook wel te koop, maar ik heb al meer gehoord, dat Maartsche sneeuw zoo goed moet zijn voor de oogen; het is me zelfs al in m’n slaap door een goeden geest aanbevolen en hij zei mij er bij, dat een boer, begeleid door een meisje, het mij zou komen brengen.”

De boer keek Lise even aan met een blik van verstandhouding. Dat was toch maar slim geweest om op die gedachte te komen, en Lise dacht bewonderend: „Zonder hem zou ik het nooit zoover gebracht hebben.”

De slaapster ging in een leuningstoel zitten. De oude dame hield een glimmend koperen deksel gereed en zei tot den boer:

„U moet u heel rustig houden en haar vooral niet storen, of haar scherp aanzien, want daardoor zou zij kunnen verward raken. Het lukt ook volstrekt niet altoos en ook komen alle antwoorden niet altijd uit; dikwijls hebben we verwonderlijke mededeelingen gekregen, die precies uitkomen, maar dikwijls ook was de mededeeling niets waard. Wie van u beiden wil de eerste vraag stellen?”

„Ze most maar met mij beginnen,” meende de boer. „M’n zoon Peer is als artillerist eind Augustus naar België getrokken. Ik heb toen nog één keer bericht van hem gehad uit Leuven, hij was gezond en wel en zou me spoedig een grooten brief schrijven. Dien grooten brief heb ik nooit ontvangen, niets heb ik meer van hem gehoord,” zei de boer en hij loosde een diepen zucht.

„En u, juffrouw,” vroeg de slaapster, „want het komt wel voor, dat de geesten, of wie het dan mogen zijn, mij antwoorden voor een ander dan voor wien ik het vroeg. Ik heb het zelf ook zoo heel weinig in m’n