De Lafaard

156

Maartsch sneeuwwater en dept het ’s-morgens, ’s-mid-dags en ’s-avonds vóór je slapen gaat, dan heb je geen perfester en geen dokter noodig, maar je geneest jezelf zonder verknoeid te worden. Ik zal het bij de boter en de eieren doen voor de slaapster, een flesch vol Maartsch sneeuwwater, van sneeuw die gevallen is bij wassende maan.”

De oude vrouw was al gewonnen.

„Ziet u,” zei ze tot den boer en daarna blikkend tot Lise, „m’n dochter slaapt veel te veel en heeft al telkens last van pijn in de oogen.”

„Zijn ’t rooie randen, met ’s-morgens een geel korstje als van den slaap, maar erger ?” vroeg de boer geleerd.

„Ja,” zei de vrouw. „We dachten, dat ’t van vermoeidheid was.”

„Dat denken er velen,” zei de boer, „maar het is naar binnen geslagen klierstof. Laat ze één flesch op gebruiken en als ze er niet genoeg aan heeft, dan kan ze er nog een flesch van krijgen — Maartsch sneeuwwater, verzameld bij wassende maan; bij ons op ’t dorp wordt nooit anders gebruikt.”

„Weet u wat,” zei de oude vrouw, „gaat u maar mee naar de huiskamer, dan zal ik m’n dochter roepen en ze zal u dan wel helpen.”

De boer en het meisje volgden de oude vrouw naar de groote achterkamer en gingen, op haaruitnoodiging, zitten.

Een kwartier later leidde zij haar dochter binnen, een slanke blondine met een smal ovaal gezicht en rood-omrande oogleden.

„Ik wil u graag helpen,” zeide zij, „moeder heeft mij verteld, dat u sneeuwwater wilt sturen.”

„En boter en eieren — en ik betaal graag het dubbele, als u ons maar helpt.”