De Lafaard

151

geweest zijn, maar wat ons, terwijl we om zoo te zeggen al onder de poorten van Parijs waren, heeft doen terugtrekken, dat zal je misschien eerst over een halve eeuw uit de kronieken, uit de geheime stukken kunnen gewaar worden. Alles wat vóór- dien tijd er over wordt gebazeld, is toch je ware niet. Goed, nou zijn we teruggegaan en hier liggen we nou — en de biljartkeu ging langs de lijn van de Noordzee tot aan de Zwitsersche grens — en ik zeg je, en hier korporaal Otterndorf die zal het je bevestigen, hier zullen we blijven liggen, totdat we den Engelschman de zee in hebben gejaagd. Want jullie denkt allemaal dat ’t ’n land-oorlog is, daarvoor zijn jullie civilisten, maar het is ’n zee-oorlog en hij zal op zee moeten worden uitgevochten. Want wat doet de Engelschman? Die laat den Belg, den Rus, den Franschman, den Serviër en zooveel als-’t-ie er meer in kan halen, vechten, om ons af te matten. Dat is alles maar begin; daarna komt hij met z’n schepen opzetten. Nu weten jullie meteen, waarom het Vaderland z’n schepen bewaart, z’n groote slagschepen; dat is voor het derde jaar, als het eigenlijke vechten begint, als ’t gaat om de overwinning, want naar Parijs komen we niet meer; dat hebben we allemaal al gezien, dat ’t op ’t land niet gedaan kan worden. Je kan wat teruggaan of wat vooruit komen, maar in den grond ben je allemaal even sterk, of even zwak. Hoe wil je mekaar overwinnen, als je voor mekaar wegkruipt?”

Lieschen was juist met een blad vol aangekleede boterhammen tot het biljart genaderd en terwijl zij het voor den korporaal hield vroeg zij, schuin naar den sergeant gekeerd:

„Zijn alle mannen van Husum ook mee teruggegaan, om den Rus weg te jagen?”