De Lafaard

144

sen door en door Jörn Uhl die is voor ons Vlamingen geen vreemde. Hij lijkt op onze boeren, zooals twee neven op elkaar gelijken.”

„Welnu, en mijn hart voelt voor Vlaanderen en voor de Vlaamsche beschaving,” antwoordde Claus. „Duitsch-land heeft althans Vlaanderen liefgehad, maar het kleinere moest aan het grootere opgeofferd worden. Wij hadden ons te weren tegenover het Slavendom en dat Slavendom had zich verkocht aan den Romein en achter den Romein loerde de Angelsaks, naijverig op onze, door arbeid en intelligentie verworven, macht. De ge-heele wereld wenschte ons te vernietigen, omdat wij vlijtig waren. Duitschland ligt juist zóó, op onze arme planeet, dat het volk der Duitschers altoos ijverig zal zijn, ijveriger, dan welk ander volk ter wereld ook, want wij hebben een rijken bodem, rijk aan delfstoffen, maar een arm bovenoppervlak, een armen maar schoonen bovengrond en een klimaat, dat arbeiden tot een lust maakt. Die rijke, geestelijke kracht van de Duitsche landen, die mensche-lijke werkkracht, waaraan al het andere ondergeschikt wordt, dwingt de andere landen ook tot eerlijken arbeid, tot het spannen der intelligentie en om aan dien dwang te ontkomen, zijn zij allen op ons losgestormd. Toen moesten wij ze weerstaan en ik verzeker u, wij zullen ze weerstaan, door diezelfde noeste vlijt, die zij hebben willen vernietigen. Daarbij is uw arm Vlaanderenland in verdrukking geraakt. Ik ben maar een Duitsche schoolmeester, maar geloof mij, de wonden, die wij uw land en uw volk slaan, moeten slaan, wij voelen ze, alsof wij ze het eigen vleesch toebrachten. Had uw koning slechts ons den doorgang verleend.”

„U bent een Duitsche schoolmeester, één van die soort, waarvan wel eens gezegd werd, dat zij de zege